Balans 2
Driemaal is scheepsrecht. Drie maal heb ik mij op een stuk marmer gestort, en drie maal heb ik het met veel hangen en wurgen volbracht.
Mijn eerste marmer was Portugees marmer waaruit het werk Balans is ontstaan (zie onder rubriek 'marmer'). Toen nog had ik het idee om een soort drieluik te maken. De volgende stenen zouden een vervolg op de vorm zijn.
Het tweede stuk marmer was een vloertegel Turks marmer. Die had ik tijdens donkere wintermaanden bewerkt. Het was een proef maar die krijgt geen vervolg. (zie rubriek marmer; Mandala)
Twee jaar geleden ben ik begonnen met een stuk Thassos Marmer. Ik dacht dat dit zachter zou zijn dan de harde Portugese en Turkse variant, maar niets bleek minder waar. Als je 'zacht' wilt moet je Italiaans marmer nemen, zo werd mij later verteld.
Maar goed, met dit stuk zou ik het vervolg gaan maken op "Balans".
Een nog onbewerkt stuk steen. Slechts de potloodlijnen die ik erop getekend heb verraden iets van zijn toekomstige vorm.
Het begin is gemaakt. De eerste hoeken zijn afgerond met hamer en puntbeitel.
Nadat de hoeken eraf gebeiteld zijn, kan een begin gemaakt worden met de zijkant van de ronde vormen.
Na vele uren hakken en vloeken en balen en me afvragen waarom ik in hemelsnaam weer aan marmer begonnen ben, is dit het resultaat.
De bovenste 'boog' is al met een fijnere manier van werken gedaan. De onderste 'boog' was alleen nog met de grote puntbeitel gedaan.
Zomer 2010: De steen ligt buiten, met het plan om hem deze zomer thuis af te maken. Hieronder zie je het resultaat van het bewerken met de tandbeitel.
Het is alweer november 2010. Waar blijft de tijd? In de zomer had ik slechts één keer aan de steen gewerkt. De weerstand was te groot om ermee verder te gaan.
Het zat me niet lekker dat die steen al maanden in huis lag terwijl het eind in zicht was. In een vlaag van optimisme ging ik weer aan de slag.
Ik heb uren staan vijlen om de rondingen ronder te krijgen, en de lijn naar binnen toe dieper en scherper.
Ineens was het over met mijn optimisme. Die steen kwam mijn strot uit.
Eerst lag hij nog maanden in de werkkamer alvorens hij naar de schuur verplaatst werd. Hier bleef hij ook maanden liggen. Terwijl ik lustig op het stuk diabas los hakte. Kranten noch lappen konden voorkomen dat het stuk marmer mijn aandacht bleef opeisen. Het schuldgevoel als ik aan het diabas bezig was werd steeds groter. Dat marmer bleef aan me trekken.
Dus twee weken geleden al mijn moed weer bij elkaar geraapt en het stuk marmer zijn plek op de bok gegeven.
Ik heb nog een beetje gehakt met de platte beitel om de inkeping nog iets dieper te krijgen, maar verder heb ik voornamelijk staan vijlen en schuren. Uren en uren en uren.
Nog nooit heb ik zo'n moeilijk te schuren steen gehad. Diabas is één van de hardste stenen, maar toch nog altijd makkelijker te bewerken dan dit stuk Thassos Marmer.
Het resultaat is niet overweldigend. De rondingen zijn niet zo rond en strak als ik gewild had. De inkepingen niet diep genoeg en het schuren is niet perfect gedaan. Maar na uren schuren met grof schuurpapier nr. 100 had ik er genoeg van. Het was net alsof ik een grens had bereikt met die steen, alsof ik er geen micro-millimeter meer af kon krijgen. Hoewel ik goede vijlen heb en prima schuurpapier leek het eerder alsof ik de steen zijn vorm wilde geven met een bos bloemen.
Na schuurpapier nr. 100 heb ik hem nog geschuurd met 180 en 240, en toen hield ik voor gezien. Hier heb ik bewust voor gekozen omdat ik het mooier vind als hij niet helemaal hoog gepolijst is. Nu is hij 'gezoet', zoals dat heet. 'Zoeten' is schuren tot ongeveer 300. De steen is glad en krasvrij, maar hij blijft wat dof. Zeker met witte stenen maakt teveel glans de vorm vaak 'kapot'. De glans leidt af van de vorm en je ziet de lijnen dan niet meer goed. Zeker met een steen die het moet hebben van zijn lijnen is het belangrijk om dit soort afleiding te vermijden.
Hij heet Balans 2 omdat het een vervolg is op die eerste Balans. Nummer 3 komt niet. Ik ben al tijden geleden van dit plan afgestapt.
| 
